Dziś opiszę moje wrażenia o Ubuntu 10.04. Co prawda to dopiero alfa 3, ale już teraz można co nieco powiedzieć o tym jak ostatecznie będzie wyglądał system. Tym razem, system instalowałem w środowisku wirtualnym, więc ogólna wydajność jest na pewno zdecydowanie niższa niż w rzeczywistości, ale o tym już w artykule. Przedstawię tylko na czym testowany był system (konfiguracja gościa):

- Procesor AMD Athlon 3500+
- 512 MB RAM
- 16 MB RAM na karcie graficznej
- dysk ok. 6 GB, dynamiczny przydział
- sprzętowe wirtualizacje i 3D wyłączone.

Na systemie hosta wszystkie zbędne procesy powyłączałem by zminimalizować obciążenie systemu.

Instalacja i uruchomienie

Szybkość instalacji jest całkiem przyzwoita. Na moim wirtualu system był gotowy już po 20 minutach. Jedyne zastrzeżenie to dość niejasne włączenie szyfrowania dysku – połączone z zakładaniem konta użytkownika. Pytanie jest tak sformułowane, że nie bardzo wiadomo, że chodzi właśnie o to. Za to slajdy pokazywane w czasie kopiowania plików są nie do końca przetłumaczone. Ale pamiętajmy, że to alfa.

Czas startu systemu również jest niezły – 42 sekundy do ekranu logowania i następne 18 do pulpitu. Przynajmniej za pierwszym razem, potem było nawet trochę lepiej. I właściwie w tym momencie dysk twardy milknie.

Here we go

Wygląd systemu niczym nas nie zaskoczy… a ja od wersji 9.04 czekam na jakąś konkretną zmianę wyglądu. Choć jeśli wziąć pod uwagę zapowiedzi nt. GNOME Shell, to niech zostanie tak jak jest…

System wpisuje się w trend Cloud Computing’u. Mamy tutaj tzw. MeMenu, które umożliwia nam zmianę statusów komunikatora, czy wpisów w serwisach typu Twitter. Ten ficzer oparty jest na Gwibberze, który jednak miał problem z dodaniem mojego konta na Facebooku. Za to spodobało mi się to, że autoryzacja programu przebiega w jednym okienku i nie jest otwierana przeglądarka. Nie sprawdzałem jak wygląda sprawa w innych serwisach, gdyż nie mam tam konta.

Do normalnego przeglądania internetu mam jak zwykle Firefoksa w wersji 3.6. Oczywiście szybkość działania standardowa jak dla tej przeglądarki. Zastanawiam się, ile zmian w prowadził w Lisku zespół Debiana, że ich Iceweasel, który w niczym nie ustępuje oryginałowi, działa zdecydowanie szybciej. Nowością jest domyślna wyszukiwarka – tym razem jest to Yahoo!.

Nowe Ubu, jak chyba większość nowych Linuksów cierpi na bardzo irytującą przypadłość związaną z włączoną domyślnie obsługą IPv6. Cóż, 30 sekund oczekiwania na załadowanie strony może denerwować, a problem można rozwiązać tylko poprzez edycję plików konfiguracyjnych… opcja nieciekawa, szczególnie dla kogoś kto zaczyna przygodę z Linuksem.

Co do MeMenu – jak na razie nie działa, a przynajmniej nie z serwisami społecznościowymi. Status komunikatorów chyba się zmienia. Chyba, bo Emphaty nie umie pobrać listy kontaktów z GG, więc nie miałem nawet do kogo się odezwać, żeby dowiedzieć się czy to działa. A ręczne dodawanie wygląda tak samo jak w Moblinie – czyli widzimy numery zamiast nazw znajomych.

Centrum Oprogramowania Ubuntu na dobre zagościło w systemie i tu również jest obecne. Ostatnio zauważyłem obecność tego programu w Debianie. Ogólnie to krok w dobrą stronę. Na tej alfie instalacja czegokolwiek powoduje serię komunikatów o błędach, jednak programy jakoś dają radę się zainstalować.

Załoga

Zestaw programów jest nieco odmienny niż w poprzednim wydaniu, choć może to wynikać ze stadium projektu. A więc, domyślnie GIMP nie jest zainstalowany i nie ma nic w jego zastępstwie. Zobaczymy co będzie dalej… Doszła za to ciekawa gra Gbrainy, która zawiera sporo gier do tzw. treningu intelektualnego. Na dzień dzisiejszy nie jest ona przetłumaczona na język polski, ale mam nadzieje, że w ostatecznym wydaniu już tak będzie.

Po instalacji Ubuntu Restricted Extras działa flash, java, mp3. Ponieważ dźwięk tym razem działał od razu, to mogłem to sprawdzić. Tradycyjnie już jest on obsługiwany przez PulseAudio, ale zdaje się nie sprawiać tylu problemów.

Sam system działa na jądrze 2.6.32-14 przez co zniknęła zapewne część problemów z obsługą WiFi. Do tego mamy GNOME 2.29, OpenOffice 3.2 i Firefoksa 3.6. To tyle z tych ważniejszych programów. Dodam jeszcze, że domyślnie otrzymujemy Piviti – program do edycji plików wideo.

Przy starcie działa Plymouth, dlatego nie widzimy już starego ekranu ładowania i tym bardziej konsoli.

Podsumowanie

Twórcy wyciągnęli wnioski z poprzedniej wersji, która działała strasznie wolno. Teraz jest już zdecydowanie lepiej i oby tak zostało. Co prawda wciąż brak większych zmian w wyglądzie systemu i nie znajdziemy tu jakiś porywających funkcji, ale przynajmniej nie będzie to krok w tył w rozwoju tej, najpopularniejszej dystrybucji Linuksa.

Osobiście dodam, że mimo wszystko zostanę przy Debianie. Zachęcam jednak do własnych testów, chociażby w środowisku wirtualnym :)

Ostatnio postanowiłem wyłączyć mojego Debiana (który był włączony już od 13 dni) i sprawdzić jak sprawuje się dedykowana do netbooków dystrybucja Moblin.

Dzisiejszy wpis jest… dłuuugi. Ale to dlatego, że starałem się w miarę dokładnie opisać ten system. Zainstalowałem go na moim EEE PC 1005ha.

Wstęp

Moblin to projekt stworzenia systemu operacyjnego na urządzeń typu netbooki, nettopy i tzw. MIDy. Wspierany jest przez Linux Software Foundation i Intela. Ze względu na to, że zajmuje się tym Intel, to postarał się, by system działał tylko na ich platformie – kernel skompilowany jest dla procesora Atom, a w ogólności – wymaga CPU z SSE3. Tak więc, mój stacjonarny Athlon64 nie będzie z tym systemem współpracował. Trochę nieładne zagranie, choć pewnie na popularność mobilnej platformy AMD i tak nie wpłynie.

Twórcy twierdzą, że system różni się od innych. I to jest całkowita prawda. Jak zaraz postaram się udowodnić te różnice są niestety mocno przereklamowane i nie wnoszą za dużo dobrego.

Zacznijmy od instalacji. Mój Asus poradził sobie z nią w 15, no może 20 minut. Pytań jest niewiele. Ustawienia regionalne, język systemu, nazwa użytkownika… Partycjonowanie dysku przebiega podobnie jak w Ubuntu, czyli domyślnie system chce nam wyczyścić dysk.
Instalator nie jest jednak zbyt estetyczny – okna dialogowe wyglądają jak z Ubu, jednak na pełnym ekranie wiszą w prawym górnym rogu, a w pozostałej części widzimy tylko szarość… Niby szczegół, ale mnie jednak drażnił.

Run!

Start systemu jest szybki. Ze swoim Debianem nie porównuję, bo on potrzebuje ok. 1 minuty do uruchomienia. Odnoszę jednak wrażenie, że pod tym względem Ubuntu 9.10 wygrywa. Nie mam już porównania, toteż głowy za to nie daję.

Po uruchomieniu zobaczymy interfejs systemu. Jest rzeczywiście ładny. Animowane zakładki mogą się podobać. Kolory nawiązują chyba do Mac OSX’a. Wygląd systemu i ogólna zgrabność wszystkich elementów to wielka zaleta. Brązowo-żółte Ubuntu wygląda tu słabo, OpenSUSE i inne raczej też nie mogą się równać. Jeśli chodzi o wydanie Netbook Remix to ono również zostaje w tyle.

Zakładki…

Działanie w systemie opiera się na zakładkach. Ze względu na integrację z internetem mamy tu dość ciekawą zakładkę „Status”. W niej możemy ustawić opis na Twitterze i korzystać z komunikatora. Ale ta funkcjonalność rozczarowuje. Poza tym brak wsparcia dla innych serwisów, chociażby Facebook’a.

Komunikator Emphaty to też nieporozumienie. Bo brak możliwości importu kontaktów z serwera (mówię tu o GG) to kpina. Na dodatek program niezbyt chciał zapisywać kontakty i zamiast nazw znajomych widziałem ich numery GG… Zdecydowany minus za integrację z internetem.

Zakładka „Ludzie” ma pokazywać osoby, które są online. Za bardzo nie przyglądałem się tej opcji, ale nie wiem kto potrzebuje być w kontakcie ze znajomymi aż tak bardzo.

Pierwszą zakładką jaką zobaczymy jest „MyZones”. Tu znajdziemy nadchodzące wydarzenia z kalendarza, ostatnio uruchomione programy i aktywność znajomych w sieci. Szkoda tylko, że tych funkcji nie można w żaden sposób wybrać. Bo ja zamiast znajomych wolałbym np. czytnik RSS.

Zakładka „Internet” daje nam dostęp do przeglądarki WWW. Tutaj jest nią zmodyfikowany Firefox. W pole, które się ukazuje możemy wpisać adres strony. Pod spodem mamy natomiast zakładki i najczęściej odwiedzane strony. Ta funkcja rzeczywiście ma sens, choć przydałoby się jeszcze pole wyszukiwarki.

Pod zakładką „Media” znajdziemy wideo, muzykę i ob razki jakie wrzucimy do naszego systemu. Bardzo chciałem sprawdzić jak to działa. Zniechęcił mnie brak obsługi mp3 z sugestią żeby informacji na ten temat poszukać w sieci. Przypomnijmy, w Ubuntu Totem (albo Rhythmbox) same pytają czy pobrać odpowiednie kodeki. Więc nie wiem czemu tutaj nie rozwiązano tego tak samo. Kolejny minus…

„Pasteboard” to taki schowek, w którym możemy trzymać więcej elementów. To też może być przydatne. W Office’ie moim zdanie taki pomysł się sprawdza.

Aplikacje mają oddzielną zakładkę, a dodatkowo pogrupowane są w kategorie – dzięki temu znalezienie potrzebnego programu nie jest trudne. Do pomocy mamy też wyszukiwarkę aplikacji.

„Zones”… moim zdaniem fatalny pomysł. Działa to mniej więcej tak jak wiele pulpitów. O ile jednak oryginalne rozwiązanie ma sporo zalet, to tu każdorazowe klikanie może denerwować. Na szczęście działa kombinacja Alt+Tab, co ratuje sytuację. Mimo to jest to ficzer „na siłę”.

Dalej mamy opcje odpowiedzialne za Bluetooth i sieć. Ta druga jest bardzo uboga. Fakt, że włączyć i wyłączyć połączenie jest łatwiej niż w Ubuntu. Ale żadnych ustawień tu nie zmienimy. A szkoda, bo to kolejna wada.

Sprawdzając stan baterii spotka nas niespodzianka – nie dowiemy się ile jeszcze podziała nasz komputer, bo ilość energii podawana jest tylko w procentach. Na pocieszenie system powiadomi na miłym komunikatem gdy prądu zacznie brakować.

Teraz będę się czepiać…

Zacznę od tego, że po drugim uruchomieniu przywitała mnie seria komunikatów o błędzie… A po kliknięciu na detale okienko co prawda otworzyło się… ale w „Zones” i wcale nie zostałem tam przełączony.

Ubogo, jeśli chodzi o repozytorium. Już na pierwszy rzut oka zobaczymy, że aplikacji jest waźnie mniej niż w Debianie. Kadu nie ma. A dodawanie repozytoriów Fedory nie było tym czego spodziewałem się po tym systemie.

Chciałbym sobie zamontować dysk z Debiana. Yyyy… ale gdzie? No niestety, chyba tylko z konsoli. Przykra sprawa, bo dla Zwykłego Użytkownika to Niezwykłe Utrudnienie.

Jak już czepiam się dysków – nie zamontowałem ostatecznie Debianowej partycji… brak obsługi ext4.

Dalej… pierwszy raz spotkam się z brakiem nano. Ale jest yum, więc pod tym względem nieco lepiej z starym SeSE.

Gra Neverball… Tnie się na 1005HA i na większości netbooków będzie tak samo. Więc skąd w domyślnej instalacji?

Wolne działanie sieci… Nie wiem czym jest spowodowane, ale oczekiwanie 15 sekund na załadowanie strony Google jest irytujące.

Rozłączanie się wifi. Tego niestety nie wybaczę, bo z podobnych względów pozbyłem się Ubu NR.

Jeśli ktoś wie w jaki sposób „Zones” rozdziela aplikacje do stref, to chętnie posłucham :)

Uff… na razie dosyć wredoty.

Technikalia

Jądro jakie posiada system to zmodyfikowane 2.6.31. Być może stąd się biorą problemy z wifi. Canonical w swojej wersji również namieszało i Ubuntu też miało z tym problemy. Ale cały sprzęt działa, więc nie jest źle.

Cały interfejs korzysta z 3D i jest stabilny. Nie zauważyłem żadnych problemów z wyświetlaniem grafiki. Szybkość działa również nie budzi zastrzeżeń.

Zaskoczeni będziemy brakiem OpenOffice’a. Trzeba go doinstalować. To znów szczegół, który psuje wrażenie.

Programy do obsługi repozytorium nie działają zbyt dobrze. Co prawda sama instalacja aplikacji jest w porządku, to zdarza się, że nie wczytują danych repozytorium. Mimo to korzysta się z nich wygodnie.

Mała ciekawostka: spróbujcie wyłączyć ten system, tak jak każdy inny. Tak, też długo szukałem tego dużego czerwonego guzika. Nie ma go tu. Założenie jest takie, żeby korzystać z komputera tak samo jak z telewizora. A telewizor wyłączamy przyciskiem Power :)

Podsumowanie

Pierwsze dobre wrażenie niestety szybko znika. A szkoda, bo interfejs jest świetny, choć część funkcji jest niekonieczna. Poza tym widać optymalizacje na Atoma – Moblin działa żwawo i nie zdarzają mu się zawieszenia nawet przy dużym obciążeniu.

Uproszczenia, które to spotkałem przywodzą na myśl telefon komórkowy. Twórcy są wyraźnie nastawieni na działania w internecie, kontakt ze znajomymi, itp. Zadania biurowe, graficzne i inne schodzą na dalszy plan. O ile na MIDach będzie to całkiem w porządku, o tyle właściciele netbooków będą oczekiwać czegoś innego. Nawet integracja z siecią nie jest dobra, bo przykład takiego rozwiązania już istnieje, choć nie jest to system operacyjny. Mam tu na myśli przeglądarkę Flock, którą kiedyś opisywałem. Tam to całe  Web 2.0 było rozwiązane zdecydowanie lepiej. I niegłupim pomysłem byłoby umieszczenie właśnie tego programu zamiast Firefoksa w Moblinie.

Mój dzisiejszy wpis jest krytyczny, ale tylko dlatego, że Moblin po prostu zawiódł. Jest trochę jak wymalowana laska – ładnie wygląda, ale w środku niestety nic ciekawego. Jednak Mobilny Linux ma potencjał, który niestety marnuje się przez wiele drobnostek.

Na koniec dodam jeszcze, że porównując Moblin’a 2.1 i Ubuntu 9.10 NR dochodzę do wniosku, że ten drugi byłby zwycięzcą. Ubu, mimo toporności i nieciekawego wyglądu używa się po prostu wygodniej. A to cecha, która przy 10 calach wyświetlacza ma wielkie znaczenie…

Ale o to opis całego problemu:

Nie pamiętam już jak dokładnie komunikat otrzymywałem, ale kończył się tym co w tytule. Chodziło w nim o to, że rozdzielczość jaką chciało włączyć ET (1024×768) nie była obsługiwana. Rozdzielczości wirtualne nie działają na kartach Intela, więc istotnie nie było to możliwe.

Na początek – na dysku mam jeszcze zainstalowane Ubuntu 9.10, jednak ostatnio włączałem je przed nowym rokiem. Skoro już jest, to postanowiłem sprawdzić czy na nim gra zadziała. Aby dodatkowo ułatwić sobie zadanie podłączyłem mój monitor (stary CRT, HP 71), ponieważ on spokojnie wyświetla takie rozdzielczości. Oprócz tego wyłączyłem ekran laptopa, gdyż oba wyświetlacze mają jedną wspólną rozdzielczość… 640×480, a w niej nie dało się wykonać operacji o których piszę dalej.

Gra ruszyła. Od razu ustawiłem jak najniższą rozdzielczość ekranu. Zapisałem parametry i uruchomiłem grę ponownie by sprawdzić, czy wszystko działa ok. W tym momencie dodatkowy monitor nie był mi już potrzebny.

Uruchomiłem jeszcze raz na Ubu, potem już na Debianie. Wszystko „śmiga” . Płynność gry to tu niestety fikcja. Z podłączonym zasilaczem i GMABooster‘em gra pracuje zdecydowanie za wolno. Średnio otrzymałem ok. 15 FPS, a w sieci z taką sprawnością nie ma co grać.

Właściwie to uruchomienie to była sztuka dla sztuki xD

PS. Dałoby się pograć, i to całkiem sprawnie, jeśli liczba graczy byłaby mniejsza niż 10 i na serwerze bez żadnych modów. Takie ustawienia uciągnie na nawet mój stary stacjonarny – PIII 866MHz + 384RAM + ATi Radeon 9600 XT.

Początki

Komputer od początku miał zainstalowany system Windows XP Home. Co by nie powiedzieć, działał całkiem sprawnie jak na parametry tego komputera. Czas ładowania może nie był najkrótszy, ale mój EEE więcej czasu spędza w trybie suspend, niż wyłączony, więc dla mnie to nie było istotne. Właściwie to nie pamiętam czy przez ostatnie 3 miesiące wyłączyłem go całkowicie. Niestety rekordu uptime’u nie pobiłem z powodu restartów.

…to the Linux

Po trzech miesiącach rozstałem się z Windows’em i postanowiłem zainstalować na nim linuksa.  Ponieważ zawsze chciałem spróbować Ubuntu Netbook Remix, to od niego zacząłem. Instalacja przeszła całkiem sprawnie. Gorzej niestety z działaniem systemu. Windows pod tym względem wypadał dużo lepiej.  Ze stabilnością również nie było zbyt dobrze – problemy z wifi, wysypy Xorg’a… do tego niedziałający mikrofon. A zainstalowałem najnowsze wydanie, czyli 9.10. 1005HA nie jest jakąś nowością na rynku, więc sądziłem że wszystko będzie działać out-of-box.

Jeszcze gorzej…

Wyczytałem gdzieś w internecie, że instalacja starszego Ubu pozwoli poprawić wydajność. Tak też zrobiłem, z tym że wybrałem zwykłe Ubuntu 9.04. Jeśli ten system działa szybciej niż następca, to ja chyba jestem mało spostrzegawczy. Jak dla mnie różnicy właściwie nie było. A do tego doszły kolejne problemy.  System był bardzo krótko. Dalej, ponownie zainstalowałem Karmica, również zwykłego. W takim stanie komputer działał aż do świąt…

Noworoczne zmiany

Jeszcze przed nowym rokiem zacząłem się zastanawiać nad instalacją innego Linuksa. Z góry odrzuciłem OpenSuse, którego kiedyś używałem na komputerze stacjonarnym. Nie pamiętam którego wydania używałem, ale prawdopodobnie 10.4. System zraził mnie przedewszystkim strasznie wolnym menedżerem yast. A całkowite nieporozumienie to usunięcie yum (tekstowy odpowiednik yasta) z domyślej instalacji. Poza tym, przebudowane menu GNOME nie przypadło mi do gustu.

Ponieważ nie chciałem za bardzo odzwyczajać się od nawyków z ubuntu, to zdecydowałem się na Debiana. Po krótkim zapoznaniu się z opisem wszystkich wydań wybrałem edycję testing. Pierwsza instalacja co prawda sprawiała wiele problemów, ale za drugim razem było już lepiej.

Ale szczerze mówiąc, tzw. zwykły użytkownik nie dałby rady zainstalować i doprowadzić do sprawności tego systemu. Instalacja z płyty netinstall kończy się praktycznie pustym systemem. Dla mnie był to jednak plus.

Instalacja czystego GNOME, beż żadnych dodatkowych programów to najlepsze co można zrobić dla takiego EEE PC. Wszystko co potrzebne doinstalowałem potem sam. I tak, moje menu jest dużo uboższe niż w Ubuntu, a przez to łatwiej się w tym odnaleźć.

Dźwięk działał od razu, tzn. od momentu gdy zainstalowałem pakiety ALSA’y. Mikrofon również! ;)  I to kolejna rzeczy, która przekonuje mnie do Debiana – uwolnienie się od ‘cudu’ zwanego PulseAudio. Nie wiem komu w Canonical przeszkadzało rozwiązanie ze starszych Ubuntu. Możliwości PA, poza ustawieniem głośności aplikacji większości użytkowników nie są potrzebne. A rozwiązanie to przysparza sporo problemów.

Z ekranem też wszystko było ok. Do zeszłego tygodnia, kiedy po aktualizacji X-ów pojawiły się wstrząsy obrazu i gaśnięcie matrycy. Rozwiązanie tego problemu znajduje się tutaj. Trochę hardcore’owe, bo dopisywanie parametrów startowych do jądra może okazać się trudne dla początkujących. Idąc dalej, działa akceleracja 3D. Też out-of-box. Compiz również nie widzi żadnych problemów i działa. Ale nie oszukujmy się, na takim sprzęcie można go sobie włączyć na parę minut dla szpanu, gdyż ubija baterię a momentami nie chodzi zbyt płynnie.

Hibernacja, stan wstrzymania, itp. –  wszystko pięknie działa, wifi wręcz idealnie.

Odrobina dziegciu

Na tym idealnym Diamencie są niestety rysy, choć część wynika z tego, że nie chciało mi się już siedzieć nad ich wypolerowaniem ;)

Nie działają wszystkie klawisze Fn. Ale te ważniejsze na szczęście tak. Wszymanie system, wifi, jasność i głośność, a także wyciszenie funkcjonują bez żadnych ustawień. Resztę może i da się zmusić do działania, ale nie jest mi to jakoś szczególnie potrzebne. Może poza wyłączenie touchpada, który jest bardzo czuły i łatwo przypadkowo kliknąć podczas pisania.

Super Hybrid Engine – w Ubuntu  mamy pakiet eee-control, który daje nam łatwy dostęp do funkcji włączania i wyłączania wifi, zmiany rozdzielczości, itp. Wymaga on niestety Pythona 2.6, a Squeeze posiada 2.5, toteż instalacja nie jest możliwa. Pythona w systemie pewnie uaktualnić się da, ale mi wystarczy zwykła zmiana taktowania procesora za pomocą cpufreq-applet.

Początkowo nie działało też przeglądanie sieci Windows z powodu błędu w bibliotece libsmbclient. Aby obejść problem zainstalowałem jego nowszą wersję z repozytorium unstable. Parę tygodni później i tak system zauktualizował cały pakiet Samby.

Bluetooth. Ponieważ ten model (1005HA (M)) nie posiada bluetootha, to dokupiłem adapter na USB. Zadziałał raz i dalej już nie chce. Problem podobno jest znany, ale na szybkie rozwiązanie nie ma co liczyć.

Wyrok

Oprócz paru szczegółów wszystko chodzi znakomicie. Dodam tylko, że doinstalowałem jądro 2.6.32-5 z repozytorium unstable, gdyż dość znacząco poprawiło jakość połączenia wifi. Ale na standardowym również nie ma żadnych problemów.

Nie wiem czy istnieją jakieś mechanizmy automatycznych aktualizacji, ale wpisanie dwóch poleceń w konsolę raz w tygodniu nie jest dla mnie problemem, dlatego obywam się bez tego.

Mimo bardzo dobrej stabliności i szybkości działania, przeciętny użytkownik, który zaczyna zabawę z Linuksa może zniechęcić się przez  ogrom pracy jaki trzeba włożyć, by uzyskać tak dostosowany system. Mój nie jest jeszcze w 100% dopieszczony i pewnie jeszcze trochę nad nim posiedzę. Ale do ideału jest mu blisko ;)

PS. Nie sugerujcie się ikonką Ubu w menu GNOME – to tylko część motywu jaki mam zainstalowany w systemie – WhiteChristmas, mimo że już po świętach.

if you’re using wget in Debian Squezze (or maybe in others, but I didn’t check) you can notice a very slow DNS resolving. Download speed is quite well, but you have to wait about 5 – 30 seconds to start downloading. Wget try to use IPv6 resolver even if you had disabled it. To solve it you need add „-4″ argument to calling.

wget -4 [url]

but it isn’t handy to remember it every time. So, better way is writing a script calling wget with needed parameter. I wrote something like this:


#!/bin/bash
wget -4 $*


Save it in /usr/bin (you need to be root to do this) and

chmod 755 [script-name]

also with root privileges.
Script name is random. I named it „get”
Now, you can call it like normal wget.

get --limit-rate=64K (url)


See you

Teraz już wiecie po co zapinać pasy i czemu nie wyskakiwać przez przednią szybę ;)

Ostatnio przypadkiem trafiłem w internecie na przeglądarkę Flock. Oparta jest na silniku Mozilli. A więc do odróżnia ją od zwykłego Firefoksa?

Pierwsze co rzuci nam się w oczy to wygląd. W porównaniu z Liskiem interfejs został nieco upiększony. Wyraźnie zaznaczona jest ikona dodawania do zakładek. Poza tym, jednym kliknięciem możemy dodać kanały RSS lub wyszukiwarki – przyciski z tymi funkcjami umieszczone są obok paska adresu. Również pasek zakładek wygląda zupełnie inaczej.

Jednak nie to jest najważniejszą cechą Flock’a. Otóż, twórcy tej przeglądarki postawili na integrację ze wszelkimi serwisami Web 2.0. Program daje nam możliwość edycji wpisów bloga, czy publikowania zdjęć bez wchodzenia na strony serwisów. To nie wszystko. Flock obsługuje też YouTube’a, a także społeczności takie jak MySpace czy Facebook.

Ciekawą cechą jest tzw. pasek multimediów, który wyświetla zdjęcia lub filmy znalezione na stronie lub w kanale RSS.

Głównym miejsce w przeglądarce jest strona „Wokół mnie”, która wyświetla RSSy, ostatnio dodane zdjęcia, czy aktywność znajomych w serwisach społecznościowych.

Niestety, jest parę szczegółów, które nieco uprzykrzają korzystanie z możliwości przeglądarki. Wspomniany pasek multimediów miewa czasem problemy ze znalezieniem treści na stronie albo wyświetla się gdy takowych treści nie ma. Pisanie postów na blogi jest nieco zbyt proste. Twórcy założyli np. że nikt nie będzie chciał wstawić zdjęcia z własnego komputera. Obrazki można wrzucić tylko z internetu.

Na koniec trochę danych technicznych. Flock to przerobiony Firefox 3.0.5. Jednak z nieznanych mi przyczyn działa on u mnie zdecydowanie sprawniej od oryginału. Nie sprawdzałem co prawda zużycia pamięci, ale pod tym względem zapewne nie różni się dużo od Liska. Korzystne jest natomiast to, że działają w nim firefoksowe wtyczki, przynajmniej te najważniejsze.

Podsumowując – przeglądarka jest przemyślana, a funkcje w jakie została wyposażona działają, choć niektóre nie są jeszcze idealne. Jeżeli jednak ktoś korzysta w wielu serwisów społecznościowych będzie z niej zadowolony. Czy ten program może zawojować internet? Nie sądzę. Mimo rosnącej grupy użytkowników portali społecznościowych większość osób nie potrzebuje aż takiej integracji. Jednakże Twórcom należą się słowa uznania za stworzenie naprawdę dobrego produktu. Osobiście polecam :)

„Everybody lies…”

W większym lub mniejszym stopniu każdy kłamie. Zarówno w dużych, jak i małych sprawach. Najcześciej robimy tak by coś ukryć. Otwarcie się przed kimś wymaga zaufania, a bez kłamstwa mielibyśmy dużo mniej do powiedzenia. Niektórzy mają za cel pokazanie się w innym świetle, chwalą się zdolnościami, których nie mają, idealizują samych siebie… niestety najczęściej i tak prawda wychodzi na jaw. Warto postawić sobie pytanie, kto traci na tym więcej. Kłamca czy okłamani?

„…But there’s an exception to every rule.”

Niestety nie. To jeszcze jedna z tych negatywnych rzeczy, która odróżnia nas od zwięrząt. Nawet jeśli nie mówimy nieprawdy, to zdarza się, że w ogóle nic nie mówimy. A zdarzają się sytuacje gdy możemy to traktować na równi z kłastwem. Załóżmy, że inwestujemy pieniądze, a nasz doradca nie informuje nas o ryzyku. Czy nie wyjdzie na to samo, jakby powiedział, że ryzyka nie ma?

„- White lies? What are those?
– Those are lies we tell to make other people feel better.”

A zaczyna się tak niewinnie… zmieniamy nieco fakty, by inni czuli się lepiej. Banalny szkolny przykład… zawyżamy oceny, mówimy tylko o tych dobrych, a gdy jest naprawdę źle, to w ógole nic o nich nie wspominamy. Termin wywiadówki też najlepiej przemilczeć. Ale to działa tylko na krótką metę. Niektórzy przekonali się o tym bardzo boleśnie… Bo trudno jest ukryć taki fakt jak wyrzucenie ze szkoły, czy powtarzanie klasy.

„- Rationalizations? What are those?
– Those are lies we tell to make ourselves feel better.”

Siebie również umiemy okłamywać. Wmawiamy sobie, że jesteśmy albo lepszi niż naprawdę albo gorsi. Ale w praktyce to się przydaje. Przy stuprocentowej szczerości z samym sobą nie jeden straciłby wiarę w siebie.  Wyszłoby więc na to, że kłamstwo jest naturą człowieka. Poza tym na nasze oszustwa w stosunku do innych też musimy znaleźć jakieś usprawiedliwienie. Nawet jeśli druga osoba nie zdaje sobie sprawy, że została oszukana, to drugi raz przekonujemy się, że tak naprawdę chcieliśmy dobrze… chyba, że to ten przypadek gdy nie chcieliśmy. Wtedy kłamiemy tylko raz. Ale czy jest to lepsze?

„There’s a reason that everybody lies. It works.”

Czy nie da się już żyć tylko prawdą? Moim zdaniem nie. Skoro już ta spirala fałszu została rozkręcona, to żeby w niej nie zginąć musimy poddać się jej regułom. Nawet gdybyśmy pozostali czyści, to pewnie inni doprowadziliby do naszego upadku. Mam tu na myśli plotki. To naprawdę poteżna broń jeśli chcemy kogoś zdyskredytować i ośmieszyć. To jest ten przypadek, o którym pisałem powyżej. Nie potrzebujemy usprawiedliwienia dla swojego postępowania. Właściwie mamy je w głowie, ale tak naprawdę jest zbędne. Nie lubimy kogoś i tyle. A nie lubimy dlatego, że jest taki a nie inny. Nasza plotka ma to tylko potwierdzić. I mamy dwa problemy z głowy. Uspawiedliwienie kłamstwa. I do tego zdobywamy powód dla swojej niechęci do tej osoby.

„- I mean, lies do sometimes smooth things out, make life easier.
- Yeah? Your life’s easy?”

Może kłamstwa nie ułatwiają życia. Ale z pewnością prawie każdy znalazłby coś by to udowodnić.  Właściwie  osiągamy przez nie trochę więcej czegoś co możnaby nazwać spokojem.  Są one narzędziem by uciec od  niektórych aspektów życia, które są nam nie na rękę.  To trochę jak nakrotyk. Przez moment czujemy się lepiej.

„It’s a wonderful lie”

Są jednak w naszym życiu osoby, którym ufamy bezgranicznie. Im zawsze możemy powiedzieć prawdę. Tylko, że często bywa tak, że sami nie potrafimy się z nią zmierzyć. Ale warto próbować. Od tego mamy przyjaciół by dzielić z nimi wszystko…

Cytaty z House M. D. 04×10 – „It’s a wonderful lie”

Mając ostatnio sporo wolnego czasu postanowiłem przetestować alfę 1 nowego Ubuntu 9.10. Ponieważ nie mogę sobie pozwolić na instalację systemu na prawdziwym komputerze, to do testów posłużyła mi maszyna VirtualBoksa. A oto na czym testowany był nowy pingwin:

Host:
AMD Athlon 3500+
1 GB RAM
Windows XP SP3
(do testów wyłączyłem wszelkie zbędne procesy)

Gość:
512 MB RAM
Karta graficzna 16MB (włączona akceleracja sprzętowa)
Dysk 8GB z dynamicznym przydziałem miejsca
Zainstalowane GuestAdditions

Instalację przeprowadziłem za pomocą alternate-cd (obraz płyty do zwykłej instalacji nie jest dostępny).

Sama instalacja trwała dość długo, bo ok. 50 minut, choć z pewnością jest to efekt działania w środowisku wirtualnym. Już w tym momencie pojawia się pytanie o użycie szyfrowania folderu domowego. W normalnych warunkach warto je włączyć, tu jednak, aby nie obciążać dodatkowo systemu podarowałem sobie tę opcję.

Pierwsze uruchomienie przeszło bez zarzutu. Na pierwszy rzut oka zauważymy zmieniony pasek ładowania systemu. Domyślny ekran logowania również został odświeżony. Jednak sam system nie różni się zauważalnie od poprzedników. Oprócz zmienionej tapety i lekko zmodyfikowanego motywu brakuje większych różnic. Intergracja przycisku wyłączania z Pidginem, znana z ubuntu 8.10 jest tu także obecna. Podsumowując – pierwsze wrażenie pozytywne, ale osobiście jestem nieco rozczarowany brakiem głębszych zmian, które były już jakiś czas zapowiadane.

Niewątpliwą zaletą nowego Ubuntu jest szybkość. Zarówno jeśli chodzi o czas uruchamiania, jak i ‘codzienną’ pracę. Start od menu GRUBa do ekranu logowania zajął tylko 29,4 sekundy! Biorąc pod uwagę, że jest to maszyna wirtualna, to wynik jest świetny. Natomiast kompletne włączenie aż do pulpitu zajmuje 49,7 sekundy, co też jest bardzo dobrym rezultatem. Z mojej strony duży pozytyw.

Obecna alfa nie posiada również zapowiadanych zmian w oprogramowaniu. Pidgin nie został zastąpiony przez Emphaty, tak samo wygląda zmiana Rhythmboksa z Banshee. Firefox jest dostępny w wersji 3.0.10, czyli najnowszej na chwilę obecną, choć docelowo pojawi się w wydaniu o numerze 3.5. Powiadomienia systemowe przypominają te z Ubuntu 8.10, ale przy włączonym Compizie są przeźroczyste. Cały system oparty jest na środowisku GNOME 2.26.1. Do tego dołączono OpenOffica w wersji 3.1. Jeśli chodzi o oprogramowanie to poczekajmy do alfy 2, kiedy zmiany powinny już być widoczne.

Dobrą wiadomością jest również to, że system radzi sobie z połączeniami internetowymi przez telefony komórkowe. NetworkManager 0.7.0.100 wykrywa i poprawnie konfiguruje parametry sieci. Przynajmniej tak było w przypadku mojego Sony Ericssona K750i w sieci Plus.

Jednak nie łudźmy się, że jest to już sprawny system. Braki stabilności są niestety widoczne. Co prawda system sam w sobie nie zawiesił się ani razu, to jednak występuje pełno problemów, które utrudniają pracę.

Już przy drugim uruchomieniu zostałem powitany komunikatem o błędzie. Problem ten później co prawda zniknął. Z niewiadomocyh przyczyn nie otwierała się pomoc systemowa. Natomiast aplet Dodaj/Usuń programy ma tendencje do zawieszania się. Jak już jesteśmy przy pakietach, to wspomnę o tym, że występują jakieś konflikty, gdyż system odmówił instalacji pakietu Restricted-Extras właśnie z powodu konfliktów.

Nie ma sensu opisywać wrażeń z używania Compiza, gdyż w środowisku wirtualnym trudno mówić o dobrej wydajności. Mimo to efekty pulpitu włączyły się zaraz po instalacji. Jednakże rezygracja z tej opcji znacząco wpływa na sprawność działania. Co do akceleracji 3D, to pomijając efekty pulpitu nie widać jej obecności. Wina może jednak leżeć po stronie VirtualBoksa, więc nie wskazywałbym tu na winę Ubuntu.

Fatalnie wygląda działanie dźwięku. Zacina się on tak strasznie, że nie usprawiedliwia tego nawet wirtualizacja. Sytuacja powtórzyła się na obu virtualboksowych dźwiękówkach, dlatego można założyć, że to problem z systemem.

Oprócz tego jest pełno drobnych usterek, takich jak brak polskich znaków, problemy z montowaniem dysków sieciowych… a także brak obsługi MP3. Prawdopodobnie to rownież skutek problemów z systemem pakietów.

Podsumowując – system zapowiada się ciekawie, choć bez rewolucji. Nie wspomniałem tu o takich elementach jak nowy system plików ext4, ale dla przeciętnego użytkownika nie ma to większego znaczenia. Pozostaje nam tylko czekać do października na finalne wydanie.